Alloch Toontje Lager

Klik op de kaft om het boek te bestellen bij de uitgever:

 

Inleiding

  • Niet omdat een allochtoon de Nederlandse taal niet goed spreekt, moet je tegen hem gaan schreeuwen; hij is niet doof.
  • Niet omdat hij uit een ander land komt, is hij een profiteur; Nederland biedt hem op de één of andere manier gewoonweg meer mogelijkheden.
  • Niet omdat hij een andere kleur, ander haar en een ander geloof heeft, is de allochtoon minder; hij is alleen maar 'anders'.

Anders zijn betekent niet, dat iemand beter of slechter is dan een ander; we zijn alleen maar verschillend. Verschillen kunnen we zelfs zien in een gezin. Toch, ondanks al de verschillen, zijn we gelijk. Gelijk, want tussen de verschillende culturen, rassen en religies zien we toch grote overeenkomsten. Elk volk heeft haar eigen gewoonten en tradities. Soms weet men niet waarom men op een bepaalde manier handelt. Het zit gewoon in je en je handelt eigenlijk instinctief.

Nederland is het land waar ik het recht heb mezelf Nederlands staatsburger te noemen. Nederland is om zoveel verschillende redenen ook mijn moederland, ongeacht mijn kleur, haar, ras, wijze van lopen, ritmegevoel, accent, eetgewoonten en geloof.

Als (Antilliaanse) Nederlander, die tijdelijk in Nederland heeft mogen verblijven om daar kennis en ervaring op te doen, ben ik blij en dankbaar dat ik de ervaringen heb mogen analyseren en daardoor mijn cultuur, de cultuur van de Turken, Marokkanen, Chinezen, Surinamers, Molukkers, Afrikanen, Iraniërs, Arabieren en vele anderen, ben gaan leren begrijpen, leren appreciëren en leren accepteren. Mijn familie is al 142 jaar Nederlander. Maar waarom word ik nog steeds allochtoon genoemd?

Mijn jaren in Nederland hebben mij geen haat geleerd; integendeel, ik heb geleerd mijn medemens te begrijpen en te waarderen. Ook ben ik dankbaar, dat ik dankzij mijn verblijf in Nederland vele kennissen, vrienden en boezemvrienden heb mogen toevoegen aan mijn adressenboek. Tussen deze vriendschappen zijn verschillende Nederlandse namen te vinden. Gelukkig zijn er veel (maar niet genoeg) Nederlanders die anders denken, anders weten en anders doen.

Dit zijn de Nederlanders die zich dagelijks inzetten, in diverse organisaties, gespreksgroepen, instellingen, opvangcentra, door vriendschappen en gemengde huwelijken, om de allochtoon het thuisgevoel te geven, dat hij in Nederland is komen zoeken.

Dit boek is bedoeld voor alle allochtonen die zich zo vaak vervreemd, gekwetst en vernederd hebben gevoeld. Het is bedoeld om de allochtoon te laten zien dat vele dingen die   dagelijks in hun moederland, Nederland, gebeuren, niet bewust door de autochtoon gedaan worden om je te laten voelen dat je een toontje lager moet gaan zingen, maar dat de gebeurtenissen bij vele autochtonen een normale gang van zaken zijn. Aan de andere kant zal dit boek de allochtoon een verklaring geven waarom bepaalde handelingen verricht worden en waarom bepaalde uitingen van de Nederlander, bewust zo geformuleerd worden.

Dit boek is ook voor de Nederlander om hem te laten begrijpen, dat ook de allochtoon vreemd opkijkt naar de gewoonten en tradities van de Nederlander.

Voor die groep Nederlanders, die wel weet hoe ze met hun allochtone medemens moet omgaan, of voor hen, die de medemens met liefde in zijn/haar hart hebben opgenomen, zal dit boek slechts een opsomming zijn van bekende gewoonten. Prachtig zijn de verschillende rassen die samensmelten en door landgenoten nagekeken worden alsof zij verraad hebben gepleegd. In Nederland heb ik geleerd dat liefde inderdaad blind is; liefde kent geen kleur.

Het gedrag van de Nederlander tegenover de allochtoon is haarscherp gekruid en gefilterd als de zuiverste koffie; bruingekleurd, gezoet maar met een bittere nasmaak en door de gastheer met een glimlach geserveerd.

En voor de vriendin, die tijdens een gesprek tegen me zei: "ze klagen over die allochtonen, maar over het gedrag van die autochtoon kan je wel een boek schrijven!"

Beste vriendin, hier is dan het boek over de autochtone Nederlander.

Rudolf de Wit