Papaja (Carica papaja) en bieten (Beta vulgaris) goed voor de spijsvertering

Papaja
De papajaboom is oorspronkelijk uit de dalen van Noord-Andes. De boom kan wel zes meter hoog worden. De stam van de papajaboom is hol, de bladeren zijn groot en vingervormig.

De zoete, sappige papaja is bijzonder voedzaam. Net als andere oranje vruchten is hij rijk aan beta caroteen dat een rol speelt in de bescherming tegen vrije radicalen, die bepaalde vormen van kanker kunnen veroorzaken. Papaja's bevatten zoveel vitamine C, dat een halve vrucht van gemiddelde grootte voldoende is voor de dagelijkse behoefte van een volwassene. Verder bevatten ze kleine hoeveelheden ijzer en calcium. Papaja's zijn zeer geschikt voor zieken omdat het zachte vruchtvlees gemakkelijk kan worden gekauwd en doorgeslikt.

Papajasap bevat papaïne, een enzym dat lijkt op het door het lichaam geproduceerde pepsine dat eiwitten afbreekt. Het papaïne, wordt geëxtraheerd en gedroogd tot poeder als hulpje bij de spijsvertering. In de voedingsindustrie wordt het gebruikt om vlees malser te maken. In de geneeskunde wordt een zalf met papaïne uitwendig gebruikt om korrelige weefselvorming - een voorstadium van 'wild vlees'- bij genezende wonden te verwijderen. Omdat het ook een pijnstillende werking heeft, wordt papaïne in de Verenigde Staten toegepast in de injectievloeistof die men in het ruggenmerg inspuit ter verlichting van de pijn bij hernia. De pitten worden meestal weggegooid, maar kunnen in gedroogde vorm als specerij wor-den gebruikt.

Veel experts, waaronder Dr. Lytton-Bernhard, beweren dat papaja verjongende eigenschappen heeft en helpt bij het onder controle houden van voortijdige veroudering. Misschien is het feit dat bij een slechte vertering het lichaam de goede voedingsstoffen niet kan opnemen, de verklaring hiervoor.
Mensen die tevoren vrijwel niets konden verteren, ondervinden dat de papaja bij regelmatig gebruik in sap of tabletvorm, het keerpunt wordt op de weg terug naar vitaliteit en goede gezondheid.

Als 'schoonmaker' kun je 150cc papaja sap gedurende twaalf uur om het uur nemen. Als de papaja rijp wordt, gaat dit gepaard met het verlies van enzymen, dus als je kunt kiezen, kies dan de groene uit.
Papaja bevat agrimine dat bekend is van de goede werking op de vrouwelijke vruchtbaarheid, en ook carpaine, een enzym waarvan men vermoedt dat het goed is voor het hart. Ook komt in deze plant fibrine voor en dit wordt niet vaak gevonden in andere planten. Bij de mens speelt dit een grote rol bij de bloedstolling.

Papaja is een bijzonder goede bron van vitamine C met 82 mg per 100 gram papaja en is rijk aan caroteen. Na behandeling met antibiotica zal het gebruik van papaja sap snel helpen bij het herstel van de normale bacterieflora in de darm, die gestoord zal zijn door de behandeling. Papaja wordt ook wel aangeraden als onderdeel van de behandeling van kanker. Therapeutisch kan het vaak gebruikt worden met ananassap waarin zich een ander belangrijk enzym, het bromelaine, bevindt. De schil van de papaja geeft een eersteklas uitwendige behandeling van wondjes op de huid en op plaatsen die niet snel genezen. Ook de pulp uit de sapcentrifuge kan hiervoor, of als onderdeel van een kompres, gebruikt worden.

In het boek van Ludwina Veeris worden meerde geneeskrachtige werkingen toegeschreven aan papaja. Het sap van de papaja helpt tegen wratten.
Papaja is ook goed voor maagzweren. De bladeren worden gebruikt tegen hoge bloeddruk.

Biet (Beta vulgaris)
De oude Grieken beschouwden het gebruik van de biet als een manier om het bloed af te koelen. De Romeinen namen dit over en gebruikten het sap als middel tegen koortsige toestanden, speciaal bij kinderen in de groei. In latere tijden vond men dat de biet een zeer duidelijk regulerend effect op het spijsverteringsstelsel had.

Vanuit de signatuurleer, waarbij men ervan uitgaat dat elke plant zelf laat zien wat haar sterkste geneeskrachtige kant is, werd verondersteld dat de biet, vanwege haar sterke rode kleur goed was voor het bloed. Het ijzergehalte is niet bijzonder hoog, maar het ijzer bevindt zich wel in een vorm die voor het organisme gemakkelijk te verwerken is.
In de biet zit ook een goede hoeveelheid mangaan. Dit nog niet zo bekende mineraal zorgt voor een optimale werking van een aantal, dat nodig zijn voor de verwerking van vitamine C, biotine en B 1. Het helpt bij de vorming van schildklier hormoon, de vertering van voedsel en de werking van het zenuwstelsel.
Bieten
* zijn een goede bron van foliumzuur
* zijn rijk aan kalium
* bevatten een weinig vitamine C
* Het blad is rijk aan bèta caroteen, calcium en ijzer

Rode bieten zouden het immuunstelsel stimuleren en veel kankerbestrijdende stoffen bevatten, maar het oude volksgeloof dat deze groente kanker kan bestrijden, is nog nooit bewezen.

Rode bieten hebben eetbare bladeren die bètacaroteen, calcium en ijzer bevatten. Het blad kan op dezelfde manier worden gekookt als spinazie. In oude beschavingen at men alleen de bladeren en werd de biet zelf als medicijn gebruikt voor klachten als hoofdpijn en kiespijn.

Tegenwoordig eet men meestal alleen de biet rauw, gekookt, in azijn ingelegd of ingeblikt. Bieten hebben het hoogste suikergehalte van alle groenten: per 100gr bevat een biet het equivalent van een volle theelepel natuurlijke suikers. De rode biet is familie van de suikerbiet, die vroeger alleen als dierenvoer werd gebruikt, maar nu wordt geoogst voor de sucrose.
De smaak en de structuur van bewerkte bieten zijn bijna gelijk aan die van verse bieten. Azijn geeft bieten een pittiger smaak, maar het inleggen vermindert wel het gehalte aan voedingsstoffen, zowel van de vitaminen als van de mineralen.

De voedingswaarde van verse gekookte bietjes is net zo hoog, of zelfs hoger als die van ongekookte bieten. Het gehalte aan de meeste mineralen is hoger; zoals het gehalte van kalium bijvoorbeeld, dat de hartslag, bloeddruk en zenuwfunctie reguleert. Het vitaminegehalte blijft ongeveer gelijk; ook de hoeveelheid vitamine C en er gaat maar weinig foliumzuur verloren. Soms worden bieten rauw geraspt in een salade gegeten.

De gehele bietenfamilie, waaronder ook de suikerbiet, is rijk aan gemakkelijk te verteren koolhydraten. Desondanks bevat ze niet veel calorieën. Aangezien koken het vitaminegehalte verlaagt, wordt de biet meestal in therapeutische zin gebruikt als rauw bietensap. De smaak heeft een stimulerend effect op de zenuwen van de tong en van de darmen. In Duitsland is het gebruik van bietensap wijd verspreid, al dan niet nadat er een melkzure vergisting in heeft plaatsgevonden. Het sap wordt daar in gepasteuriseerde vorm in flessen verkocht als een krachtig middel om het herstel na ziekte te bevorderen. We mogen daarom concluderen dat bieten goed zijn bij algemene zwakte. In combinatie met andere sappen, speciaal van wortel en komkommer, is bietensap niet alleen een uitstekende bloedopbouwer, maar ook een van de beste therapieën voor seksuele zwakte, nierstenen, galblaas-, nier-, lever- en prostaatklachten.
Door verbetering van de darmfunctie wordt het opnemen van voedselbestanddelen verbeterd, wat zeer belangrijk is. Ongekookte bieten zijn veel langer houdbaar dan veel andere groenten. Als je ze kookt, is het belangrijk ervoor te zorgen dat de huid niet beschadigd wordt. Als dit gebeurt, kan de rode kleurstof in het kookwater komen en blijft er een heel bleke biet achter, die er onaantrekkelijk uitziet. Mocht het huidje van de biet toevallig toch beschadigd zijn, dan kan het lekken van de kleur voor een groot deel teruggebracht worden door een paar druppeltjes citroensap of appelwijnazijn aan het water toe te voegen. Schil daarom bieten pas na het koken. Dit voorkomt dat uw kookgerei verkleurt door het 'uitlekken' van de sterke rode kleurstof bètacyanine. Dit pigment haalt men uit bieten om er de levensmiddelen kleurstof 'bietenrood' van te maken - een kleurstof voor voedingsmiddelen variërend van ossenstaartsoep tot ijs en van hamburgers tot drop.

De donkergroene uitlopers van de biet moeten niet versmaad worden omdat zij rijk zijn aan caroteen en mineralen. In kleine hoeveelheden kan er sap van gemaakt worden en aan andere sappen worden toegevoegd terwijl ze gestoomd een goed en goedkoop alternatief zijn voor spinazie.
De rode kleurstof uit de biet heet bètacyaan en bevordert de celademhaling. Daarom wordt het rode bietensap vaak gebruikt in de kankertherapie. In Frankrijk en Hongarije is veel geëxperimenteerd met het gebruik van grote hoeveelhe-den bietensap (zo'n kleine vier liter per dag) bij de behandeling van kwaadaardige ziekten. Hoewel er enkele hoopgevende resultaten zijn, is het nog te vroeg om vergaande conclusies te trekken.

Behalve veel mineralen bevat de rode biet veertien aminozuren waaronder glutamine en asparagine, evenals 7-methylxantine dat een vochtuitdrijvende werking bezit en dat erg op theofyline lijkt.

Rode bietensap heeft verder een versterkend ef-fect op de darmperistaltiek terwijl het tegelijker-tijd krampen in de darm opheft (dit noemen we spasmolyse). De urine-uitscheiding stijgt met ongeveer 50% gedurende 22 uur. Ook bevat de biet veel rutine (vitamine P), en wel tien keer zoveel als vitamine C. Dat wil zeggen dat ook bij ziekten aan de bloedvaten veel heil te verwachten valt van het gebruik van rode biet.
Om het ontstaan van nitrosaminen (dit zijn giftige stikstofverbindingen) uit het aanwezige nitraat in het bietensap te voorkomen, is het raadzaam wat citroensap of vitamine C poeder door het sap te mengen.

Roze urine of rode ontlasting?
Er is geen reden tot bezorgdheid als uw urine of ontlasting na het eten van bietjes wat roze lijkt. Ouders die hun baby voor het eerst gepureerde bietjes geven, schrikken vaak van de roze luiers. Maar dit wijst alleen op het erfelijk onvermogen om bètacyanine, het rode pigment, te verteren. Deze ongevaarlijke stof verlaat het lichaam dan gewoon weer.