Stevia, een natuurlijke zoetstof

Reeds honderden jaren gebruiken de inwoners van Brazilië en Paraguay een blad om bittere theesoorten te zoeten. In de laatste 20 jaren hebben de Japanners dit blad als een veilige, calorievrije, natuurlijke zoetstof toegepast.
Stevia Rebaudiana (ook bekend als Ka he'e) is een tropische éénjarige met zeer zoet blad dat de stof 'stevioside' bevat. De witte kristallijne poeder is 250 - 300 maal zoeter dan sucrose. Deze plant is al in 1899 door Dr. M. S. Bertoni beschreven. In 1918 schreef hij dat deze plant de mogelijke vervanger kan worden voor saccharine. Volgens dr. Bertoni heeft deze plant de voordelen dat het niet giftig is, een hele sterke zoetstof is, het kan in natuurlijke vorm toegepast worden en het is goedkoper dan saccharine.
Jammer voor het laatste, want dat is de reden geweest voor een grote discussie bij de FDA (Food and Drug Administration in Amerika) vanaf 1987. In Japan, China, Zuid-Korea, Brazilië is Stevia wel toegestaan als natuurlijk zoetmiddel.

In de jaren na 1990 werden verschillende bedrijven die Stevia verkochten in de VS door de FDA gedwongen de verkoop te stoppen omdat het middel niet geregistreerd was. In enkele gevallen werd door een FDA inspecteur zelfs gezegd dat de grote fabrikant van Nutra-Sweet geklaagd had bij de FDA. Toen de 'Herb Research Foundation (HRF)' om opheldering vroeg kreeg zij pas na ruim een jaar een vaag verhaal waarbij de FDA niet wilde vertellen welke fabrikant achter het 'onzin verhaal' tegen Stevia stond.
In mei 1991 bracht de FDA een verbod uit tegen het importeren van Stevia. Ondanks de bewijzen, onderzoeken van verschillende deskundigen, het gebruik in verschillende landen -zonder bijwerkingen of enig negatief resultaat- staat dit natuurlijk middel op de lijst in de VS als een 'illegaal' kruid.

Het mag inderdaad gek klinken, dat een kruid niet gebruikt mag worden omdat het nog niet bewezen is dat het de vermeende werking heeft. Ondanks het feit dat het reeds door miljoenen mensen gebruikt werd/wordt, zonder bijwerking.

Door druk van verschillende groepen, onderzoeken en organisaties heeft de FDA op 18 september 1995 toestemming verleend om stevia te verkopen als een voedingssupplement. Dat betekent dat stevia niet gebruikt kan wordt in producten als zoetmiddel. Dus een fabrikant mag niet gebruik maken van de effecten van stevia door snoepgoed, taartjes, ijsjes enz. op een natuurlijke manier te zoeten. Onbegrijpelijk maar waar.

De consument koopt nu stevia bladeren, stevia poeder of stevia thee en gebruikt het toch als zoetstof.
Stevia heeft als voordeel dat je het zowel koud als warm kunt oplossen. Warm is echter beter. Wil u dan stevia als zoetmiddel gebruiken dan maakt u een klein beetje thee van de bladeren en giet het dan in of over het gerecht waar u normaal suiker zou gebruiken.

Voorstanders van stevia hebben beloofd door te gaan met protest totdat dit product de 'GRAS' (Generally Regarded as Safe) krijgt.
Stevia heeft verder een gunstige werking op de huid; het wordt gebruikt in gezichtsmaskers, bij acne, bij rimpels en huidirritaties. De donkere vloeistof wordt op het gezicht gesmeerd en men laat het 30 tot 60 minuten drogen.
Door het gebruik van dit product op wonden, ontstaat er een snellere genezing zonder littekenweefsel.

Stevia mag dus -nog- niet gebruikt worden als zoetmiddel; de FDA heeft wel een lijst van 'Reduced-Calorie Sweeteners' die wel toegestaan is. Met al de negatieve bijwerkingen zijn deze producten toch nog te koop in alle supermarkten.

Hier volgt een lijst van zoetstoffen (alcohol suikers oftewel polyols) die toegestaan zijn in de Verenigde Staten.
Hydrogenated Starch Hydrolysates (HSH): dit is een mengsel van sorbitol, malitol en oligo-sacchariden. Afhankelijk van de verhouding is het 25-50% zoeter dan sucrose. Het is een eindproduct van maïs-stroop en kan allergische reacties veroorzaken.
Isomalt is 45-60% zoeter dan sucrose. Isomalt wordt gebruikt in snoepgoed, ijsjes, jams, drankjes en gebak. Isomalt wordt gemaakt uit suiker. De enzymen in het spijsverteringsstelsel kunnen dit product niet afbreken.
Lactitol ziet eruit als sucrose maar bevat de helft van het aantal calorieën. Het is 30-40% zoeter dan sucrose.
Mannitol is 0,7 keer zoeter dan sucrose. Wordt voornamelijk verkregen uit zeewier. Van dit middel is een laxerend effect bekend bij gebruik van meer dan 50-80 gram per dag. Wordt veel gebruikt in kauwgum.
Maltitol: is 0,9 keer zoeter dan sucrose. Maltitol is een product dat verkregen wordt uit mout suiker (maltose). Wordt veel gebruikt in snoepgoed.
Sorbitol is 0,5-0,7 zoeter dan sucrose. Bij gebruik van meer dan 50-80 gram per dag, kan het laxerend werken.
Xylitol wordt verkregen uit fruit en groenten. Van dit product is het bekend dat het niet fermenteert in de mond. Vandaar dat xylitol gebruikt wordt in verschillende producten die lang in de mond gehouden worden zoals snoepgoed, kauwgum, toffee en pepermunt.

Naast bovenstaande producten bestaan er nog veel meer soorten suikers die toegevoegd worden in producten die wij dagelijks gebruiken.
Voor de mensen die allergisch zijn voor suiker is het belangrijk dat ze de etiketten goed lezen, want vaak staat er op het etiket dat het geen suiker bevat, maar enkele regels lager staat wel duidelijk vermeld dat het maltitol of isomalt bevat.

Stevia is een goede vervanger van suiker. Ik heb stevia geproefd en ik kan u zeggen dat een druppel stevia meer dan voldoende was om een kopje thee een lekkere zoete smaak te geven. Stevia zou een goede oplossing zijn voor de mensen die suiker willen elimineren (om af te vallen) , die allergisch zijn voor suiker of geen suiker kunnen verdragen zoals bij gevallen van hypoglycaemie en hyperglycaemie (diabetis).